Στέλιος Καζαντζίδης
Ποιος θα με κλάψει
Ο λεβέντης μες τη νύχτα
Τα πιο ωραία χρόνια μου
Είδαν τα μάτια μου πολλά
Του φτωχού ο πόνος
Οι καλοί πεθαίνουν νέοι
Τα πονεμένα δειλινά
Άνοιξε και μετάνιωσα
Θέλω να πω τον πόνο μου
Είναι γλυκός ο θάνατος
Η καμπάνα σημαίνει
Τρεις μαυροφόρες
Έφυγες και πού μ’ αφήνεις
Με καρδιά συννεφιασμένη
Πεθαίνει η γυναίκα μου
Το κλάμα της πενιάς
Το άδικο δεν ευλογείται
Βαριά θλιμμένος
Ο επισκέπτης
Στην ψάθα θα πεθάνω
Καθένας με τον πόνο του
Το πιο πικρό ψωμί
Καρδιά μου πονεμένη
Κι απόψε μελλοθάνατος
Κλαίει απόψε η καρδιά μου
Πέθανε το πιο καλό παιδί
Έξω απ’ άδικο
Πού είσαι μάνα να με δεις
Ζωντανό με κλάψανε
Άχαριστε κόσμε και ντουνιά
Θέλω να πεθάνω
Η κοινωνία
Θα πεθάνω δεν αντέχω
Άνθρωπέ μου θα πεθάνεις
Μια μέρα πριν πεθάνω
Δεν με τρομάζει ο θάνατος
Μαζί σου πώς να ζήσω
Μετανιώνω και δακρύζω
Μη με κλαίτε
Φεύγω θα ξενιτευτώ
Το κουρασμένο μου το σώμα
Μονάχος παραστράτησα
Η τύχη μου με δίκασe
Μάνα με γέννησε κι εμένα
Για δυο μάτια απόψε πίνω
Πατέρα μου, μητέρα μου
Πέφτουν τα φύλλα απ’ τα κλαριά
Απόψε είσαι για φιλί
Η κοινωνία χάλασε
Τα καλά παιδιά
Καινούργιες συμφορές
Χίλιες νύχτες όμορφες
Βάσανα και παράπονα
Αφήνω για
Κατάδικάσέ με κοινωνία
Πού να βρω το δίκιο
Έλα μανούλα γρήγορα
Θεσσαλονίκη μου
Αν ήξερες ποιος είμαι εγώ
Τα πικραμένα χείλη μου
Αλίμονο σε μένα
Μακάρι να πεθάνω
Το σήμερα χειρότερο απ’ το χθες
Απόψε μάνα σε συλλογιέμαι
Το τραγούδι της καρδιάς μου
Γιατί με κατακρίνουνε
Γιατί να φύγεις
Δίχως μάνα και πατέρα
Ποτέ μην αδικήσεις
Στο ίδιο σταυροδρόμι
Σαν την καλαμιά στον κάμπο
Μη ξημερώνεις μαύρη αυγή
Ταλαίπωρο κορμάκι μου
Θα κλάψουν μάνες κι αδερφές
Χτύπα φτωχή καμπάνα
Καταραμένε να ’σαι
Κατάδικος για πάντα
Για σου Πειραιά αθάνατε
Για μένα αστράφτει και βροντά
Γειτονιά μου αγαπημένη
Μη μου χαλάς τα γούστα μου
Μάνα μου και πού ’ν’ ο γιος σου
Γεντί Κουλέ
Τύραννε μαύρε τύραννε
Ποιος μπορεί να με γλυτώσει
Θα τ’ έγραψε η μοίρα μου
Άσπρο πουκάμισο φορώ
Χτυπάτε τις καμπάνες
No reviews yet.